ЛАГИТЕ НА ЕДЕН ПОЛУНЕВЕЖ МАКЕДОНСКИ ИСТОРИЧАР

(с коментар от Иван Танев Иванов в червено) 

 

http://protobulgarians.com

Страница за прабългарите. Език, произход, история и религия в статии, книги и музика.

 

Материалът носи оригиналното заглавие: Бугарски лаги: Македонците имале исто потекло со „Бугарите" и е публикуван на 29 Ноември, 2007 г. в уеб-страницата на форум БГ-Наука http://www.bg-history.info/smf/index.php?topic=1848.0)

            Според најновите археолошки испитувања, се мисли дека словените се староседелци на Балканот, а бидејќи Траките, Македонците и Илирите биле слични народи, Византија ги нарекла сите со заедничко име Словени, односно Анти (това са меко казано глупости, по-долу историчарът сам се опровергава). Американскиот Prof. Dr. Florin Kurta во својата книга „History and Archaeology of the Lower Danube Region, c. 500-700“ тврди дека по археолошките испитувања на поддунавскиот Балкан (вклучувајќи ја и Македонија), немало никакви преселби во 6 век; за време на Јустинијан, се појавила голема економска криза, глад и немаштија, па луѓето од градовите почнале да мигрираат по селата. Како доказ на својата теорија, др. Флорин Курта ја приложува генетиката на денешните „словенски“ балкански народи, чии гени одговараат на балканските жители од палеомезеонеолитичките миграции (тук авторът-историчар прави нескопосан опит да борави с термините палеолит, мезолит и неолит), некаде 5000-6000 години стари (значи неолит) ( The Making of the Slavs : History and Archaeology of the Lower Danube Region, c. 500-700 (Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series) by Florin Curta, Rosamond McKitterick (Series Editor), Christine Carpenter (Series Editor), Jonathan Shepard (Series Editor) Cambridge University Press (July 12, 2001). За овој труд, Др. Курта е награден со „Herbert Baxter Adams Prize“ на американското сојузно историско друштво (the American Historical Association, January 3, 2003).
 
            Бугарската пропагандна машинерија тврди дека Македонците и тнр. бугарски „словени“ имаат ист словенски корен и според тоа Македонците се Бугари (това не е вярно – ние твърдим само, че доскоро населението на Македония се самоопределяло като българи, а как се самоопределят днешните техни потомци си е тяхна работа, важното е да не ни крадът историята!). Но, тоа е сосема неточно, за што сведочи и историјата.
        Словенските народи се делат во повеќе национални групи и тоа: Словени (Склавини ! Словени е старобългарска дума, която означава "старобългарски християни", защото "християнин" по това време означава "византиец, враг"), Анти и Венети. Сите тие имале сличен јазик, но биле различни етникуми. Во денешна Бугарија се имаат населенo Анти (това не е вярно, склавините заселили източната част на Балканския полуостров, включително днешна България, Македония, Сърбия, Румъния и Унгария произлизат от днешна Южна Полша. Има много доказателства за това твърдение, например наличието на носови гласни в техния език, които са непознати на източните анти и на западните венети, заселили се в западната част на Балканския полуостров), а во Македонија Словени. Од кога Антите го прифатиле словенското т.е. македонско писмо, јазик и култура (понятието "македонско писмо" е кражба на история) во доцното средновековие , после 11 век и тие почнале да ги нарекуваат Словени, но дури во 11 век Jordanes (Getica 119) разликува три словенски рода ('gentes'): Венети, Анти и Словени. Англосаксонската историографија  ја лоцира татковината на Словените меѓу Вистула и Дунав чиј делумен корен влечеме ние, современите Македонци, Антите потекнуваат од територијата меѓу Дон и Днестар (на тази територия живее прабългарското племе утигури, родствено на антите), а од нив потекнуваат денешните Бугари, додека Венетите ги лоцира на Виста-Вистула (Oxford Dictionary of Byzantium (1991), vol.3, p.1916-1918).
            Славените се населиле на запад на Балканите, а источно од нив до Црноморито Антите  тнр. бугарски „словени“ (ОБЩОНАРОДНОТО  И  РЕГИОНАЛНОТО В КУЛТУРНО-ИСТОРИЧЕСКО  РАЗВИТИЕ  НА  ДУНАВСКАТА  РАВНИНА * Димитрина Митова-Джонова, Издание на БАН, София, 1989). Византискиот хроничар, Прокопиј од Ќесара вели „овие две НАЦИИ, Словени и Анти живеат во демократија“ (Procopius of Caesarea : Wars VII 14.22) (склавините и антите са племенни групи, а не нации). Значи, македонските Словени и бугарските Анти биле два различни народи.
             Воедно, Антите и Словените биле непријателски настроени едни кон други, дури меѓу нив избувнала и војна во која победиле Словените ("Христоматия по история на България", стр. 57). За да ја зајакне Византиската моќ, императорот Јустинијан ги вооружувал Словените против Антите (тнр. бугарски „словени“) кои во подолг временски период биле големи непријатели ( "История на българската държава през средните векове", том I, София, 1970 г. стр. 41). (тук историчарът вероятно има пред вид войната между кутригури и утигури, иначе война между анти и склавини не е документирана).
            Од историска гледна точка, да се тврди дека Македонците и Бугарите се еден ист народ е чиста глупост и шпекулација. Споредбата меѓу Македонците и Бугарите е исто како да се споредуваат Полјаците со Русите, или пак Чесите со Русите или Украинците. Со еден збор, тврдењата на бугарските пропагандисти дека Македонците се Бугари, е исто како да се тврди дека Словаците се Украинци или пак дека Полјаците се Руси!
            Од друга пак страна, за својата и странската историја, бугарските историчари ја кажуваат историската вистина дека нивната модерна бугарска нација е создадена од мешавина на Трако-Мизијци, туркомонголските Бугари (тук се имат пред вид иранските прабългари, чийто най-големи врагове били тюрките) со 7 Антски племиња (племената са от южнополски склавини, но може и да не са 7 на брой) и Северјани (најстарото руско словенско племе) (севери, а не северяни! северите не са склавинско племе; русите са анти, а не склавини); извор: "Rulers of Bulgaria" Text by Profesor  Milcho Lalkov, Ph.D.  
            Македонците никако не можат да се вклопат во „бугарскато племе“; не влечат потекло од Антите, Северјаните и туркоБугарите. Напротив, Македонците биле големи непријатели на етникумите кои ја сочинуваат модерната бугарска нација. Како што видовме погоре, Словените со Антите (тнр. бугарски словени) биле непријателски настроени, а особено големи непријателства и војни имало меѓу Македонците и вистинските, турските Бугари.
            Во егејска Македонија, во градот Филипи (град Филипи се намирал във Византия, източно от Солун), пронајден е запис на туркобугарскиот хан Пресијан (става дума за каназувиги Персиан) од 837 г. кој гласи: „Пресијан од Бога владетел на многу(то) болгари, го испрати кавханот Исбул после давањето на војска нему и на боилот Коловур (в оригинала: Персиан праща кавкан Исбул заедно с войска, с кана боила колобър и с ичиргубоила; Персиан значи "персиецът", а Исбул значи "сърна" по персийски) ПРОТИВ СМОЛЈАНИТЕ  [Державин, Н.С. История на България. Том І, с.213, цитат по Георги Радуле КОЙ ФАЛШИФИЦИРА ИСТОРИЯТА?]. Во денешно време, бугарските историчари намерно зборчето „против“ го фалсификуваат и го преименуваат во „кај„, со цел да се пропагира кај пиринските Македонци кои носат смолјански корен, дека се Бугари. (напротив - във всички български преводи стои изразът "ПРОТИВ СМОЛЯНИТЕ" ... ) 
        На друг средновековен бугарски споменик, напишан на варовна плоча од 9от век од страна на турско-татарските бугари (прабългарите, които са иранци) кои говореле турски јазик (няколко ирански езика), стои: Хан (каназувиги) Омуртаг ја поведе својата војска против словените ...да ги уништи словените и да не можат да се оправат се додека постои сонцето и тече реката Тича ("Първобългарски надписи", Веселин Бешевлиев, София, 1979 г., БАН). (става дума за т.н. Чаталарски надпис № 56: Каназувиги Омуртаг е от бога архонт в земята, гдето се е родил. Обитавайки стана на Плиска, съгради малък стан на Тича (р. Камчия) и премести (там) войската си срещу гърци и склавини. И направи изкусно мост на Тича заедно с малкия стан и постави в този малък стан четири колони, а върху колоните два лъва. Нека бог удостои поставения от бога архонт, като гази добре с краката си императора, докато тече Тича и докато ... , като владее над многото българи и като подчинява враговете си, да проживее в радост и веселие сто години).

 

 

Архон увиги Крум с черепа-чаша на Никифор Геник

 

 

        Нема дилема, вистинските Бугари кои бугарската историја ги нарекува прото-Бугари, биле турски азијатомонголски народ, со свој турски јазик (History of the Bulgarian State, v. l, part 1, Sofia, 1938, pp. 332 337, by Prof. V. N. Zlatarski); официјалната бугарска историја тоа го потврдува, како и Бугарската Академија на Науките за која вистинските Бугари се турско племе со турски јазик (История на България. Т. II. С., 1981, с.60.).  Турскиот антропологичен тип и турскиот јазик на Бугарите не се поставуваат под сомнение; постојат неоспорни докази за турскиот карактер на стариот бугарски јазик, кои можат да се најдат по написите на вистинските Бугари, како Именикот на бугарските владетели, по пишувањата од византиските извори, но и по бугарските камени натписи од средновековието кои се на турски јазик (стр. 23-33 от Studia protobulgarica mediaevalia europensia. В чест на професор Веселин Бешевлиев. Велико Търново, 1992). (за нещастие много български историци се подчиняват на руския и сръбския имперски интерес и против научните факти са писали подобни глупости).
        Материјалната култура на првото бугарско царство (до 971 г.) е чисто турска (Първото българско царство, всъщност империя, трае до 1017 г.), со елементи присутни во сите останати култури од турскиот каганат: дванаесетгодишен животински календар (това не е календар, а древнокитайски начин на броене на годините, усвоен от всички съседни страни и народи), култ кон Тангра (липсва такъв култ при прабългарите, техният главен бог е Слънцето), итн. (Б е ш е в л и е в, В. Първобългарите. Бит и култура. С., 1981; Р а ш е в, Р. Дунавска България и Централна Азия. - Втори международен конгрес по българистика. Доклади. Т.6. С., 1987, с. 205-210). Замислете, во турци Бугарите го вклучуваат и Цар Самоил! (Цар Самуил е комитопул - син на комет Никола, а кометите, т.е, областните управители се назначават от българския владетел и са негови близки роднини. Следователно, в жилите на Самуил тече иранската кръв на Борис и Крум. Има данни, че майката на Самуил може да е арменка.)
        Знаејќи дека Македонците не можат да  бидат дел од „бугарското племе“, модерниве бугарски „историчари“ почнаа да измислуваат како во Керамиското Поле (прилепското поле) се населил ханот Кубрат (бат Кубрат не е хан, а бат, по индо-ирански "владетел"), користејќи еден цитат од „Животот на Св. Димитрија Солунски“ кој вели дека некој си Коурват дошол од Панонија со ромејски (византиски) пленици и ги населил во Керамиското Поле (заедно с много прабългари). Во Чудесата на Св. Димитрија се говори за извесен Коувер- водач на Аварите и за некој бунт кој избувнал во аварско племе, воден од Коувер ( L'Abbé A. Tougard, De l’histoire profane dans les actes grecs des Bollandistes (Paris, 1874), pp. 186 ff. ). Подоцна тој Коувер, го нападнал и заробил Коринт (Пелопонез) и не останал во Керамиското Поле, Тракија (Ibid., pp. 521 f.). Но, пак тој Коувер и во останатите историски извори е представен како водач на Аварите, кој населил Словени во Коринт, најверојатно поради малубројноста на Аварите (see Peter Charanis, 'The Chronicle of Monemvasia and the Question of the Slavonic Settlements in Greece,' Dumbarton Oaks Papers, No. V (1950), 158-159). Сега тој Кувер некој ни го претставува како Бугар. Но, како што вели народов, на лагата и се кратки нозете, па има доста византиски извори за тој Хорбатос. Кубер никогаш не се населил во Македонија. Според Солунската Легенда, Кувер, вазал на аварскиот хаган, востанал против својот претпоставен и протеран е од Аварија (денешна Војводина) и заедно со негови пленици од словенско-ромејско потекло, во областа на словенското племе Драговити, наречено Керамијско Поле (A. Tougard, De l'histoire profane, Paris, 1874, p. 187—204. — H. Gelzer, Die Genesis der byzant. Themenverfassung, Leipzig, 1899, S. 47—50. — Ф. Ив. Успенский, О вновь открытых мозаиках в церкви св. Димитрия в Солуни, в ИРАИК, т. XIV (1909), стр. 50—59). Бугарите тврдат дека тоа Керамијското Поле е битолското поле, но битолското поле од антички времиња, преку средновековието, па се` до денес го носи исклучиво само името Пелагонија. На солунчаните добро им било познато името Пелагонија, а и Керамијското Поле, кое се наоѓа во Смолјанската област. Впрочем, Драговитите ја населувале територијата на исток од Солун, од Солун до р. Бистрица, Бер (Петров, П. Образуване на българската държава. С., 1981, 64-65), па византискиот пишувач на "Солунската Легенда" точно го лоцира местото каде Кувер ги населил словено-ромејците т.е. источно од Солун; но, тој направил само една грешка, Керамијското Поле не е во областа на Драговитите, туку во областа на Смолјаните (Тракија), кои се населени уште поисточно од Драговитите. Тоа е сосема нормално за тоа време, византискиот свештеник -писател знаел дека на исток од Солун живеело словенското племе Драговити,  но не бил добро запознал точно со народот во смолјанската област, појугоисточно од Драговитите. (Този "некой си Коувер" не е кой да е, а брат на Аспарух и на бат Баян, син на бат Кубрат. Съществуват хиляди документи и свидетелства, че Кубер и неговите прабългари се населват в Солунско и Битолско и основават там Втора българска държава. Византийските императори са искали помощ от тази държава против арабите.  В района на Сяр - Серес (Серес е прабългарско име) са открити много скални рисунки и рунни надписи, подобни на тези в Плиска. Освен това, 100 години преди куберовите прабългари, в района на Берат - Бялград се заселват първите прабългари на Балканите.)
 
        Најстарата бугарска историја "Џафкар Тарихи" (това не е нито история, нито най-стара, нито българска - това са свободни коментари на случаен преводач на стара книга, която за нещастие е унищожена от сталинските комунисти), во превод "Бугарски Летописи" (точният превод на Джагфар тарихи е "Историята на Джагфар"), која ја опфаќа историјата на правите Бугари (турки народ) од нивното создавање па се до средниот век, вели дека Кувер ги населил своите пленици ромео-словени во Турун, каде тамошната река (најверојатно денешна Црна Река) била наречена Кувердара (на ирански "дар" значи "река", например на ирански Вардар = "Широка река") (Бахши Иман, ДЖАГФАР ТАРИХЫ (ЛЕТОПИСИ ДЖАГФАРА), ГАЗИ-БАРАДЖ ТАРИХЫ, (ЛЕТОПИСЬ ГАЗИ-БАРАДЖА),1229 - 1246 годы"О БУЛГАРСКИХ ЦАРЯХ ВСЕХ ДИНАСТИЙ"). Турун се наоѓа во смолјанската област, на стотина километри источно од границата меѓу пиринска Македонија и права Бугарија. Денеска Турун (бугарски Търън) е село со 800 жители. Во 7 век, Турун се наоѓал во византиската тема Македонија, инаку  етногеографска територија Тракија, па оттаму може таква забуна дека Кувер ги населил своите пленици во Македонија. И двата историски извори го тврдат истото, дека Кувер се населил во смолјанската област, Тракија, на исток од Солун, а не на запад, особено не во "битолското поле" кое отсекогаш го носело истото име- Пелагонија. Вистинските Бугари знаеле најдобро и најточно каде се населиле, во Турун, кој не припаѓа дури ни во границите на пиринска Македонија, туку е уште понаисток, во Бугарија, во смолјанската област. (не си струва да се коментират нито Джагфар тарихи, нито горните фантасмагории за Турун - Търън).
            Дури еден македонски археолог, со немакедонско презиме, Иван Микулчиќ, базирајки се Чудесата на Св. Димитрија (археологът не се базира на легенди и книги, а на това, какво е изкопал от земята) измисли приказна (заключи, че) како Кубрат населил Ромеи (Византијци) (и неговите прабългари) во Македонија, па дури и тврди дека материјалните остатоци (пред се` керамика и останати метални предмети) на овие луѓе се бугарски! Притоа, споменатиот господин заборавил да отиде до денешен Татарстан, од каде што потекнуваат правите Бугари (прабългарите идват не от Волжска България, а от Стара Голяма България на бат Кубрат) и да најде материјални докази за нив, од едноставна причина што Бугарите биле номади (това го твърдят руските и сръбските великошовинисти) и немале никаква култура во тоа време (напротив, освен държава прабългарите строят градове, военни станове, отбранителни валове, имат постоянна столица, имат календар, капища от зороастрийски тип, руническа аланска писменост, керамика от типа на берсилската). Треба господинот Микулчиќ да си ја земе и прочита бугарската најстара историја, напишана од самите вистински Бугари кои сосема јасно имаат напиШано дека Кубрат се населил во Турун, денешна смолјанска област, инаку област Тракија. Нема белким сега ние да ги учиме старите Бугари каде се населиле. Сите сериозни историчари кои ја проучувале историјата за Кувер, па дури и реалните бугарски историчари се согласни дека Кувер ја населил Бугарија, а не Македонија (Ф. Ив. Успенский, О вновь открытых мозаиках в церкви св. Димитрия в Солуни, в ИРАИК, т. XIV (1909), стр. 50—59. Н. Милев, Кубрат от историята и Кубер в чудесата на св. Димитрия Солунски, в ПСп, кн. 71 (1910), стр. 556 и сл.). (естествено, защото по това време Битоля е в България, а областта Македония заема земята от Цариград до Пловдив. Византийският император Василий II (македонец) е роден в Одрин, центъра на област Македония и затова първоначално е наречен "македонец". След като разгромява войската на цар Самуил е наречен - Булгаротронос или Булгароктон, т.е, Българоубиец.).
             Византискиот историчар Глигора вели дека Хроватос бил водач на Хрватското племе  (Grégoire, op. cit., pp. 91, 104 ff.). Познатиот византски историчар и император, Константин Порфиногенет вели дека Хробатос навистина се населил во темата Македонија, инаку етногеографска област Тракија, која нема ништо заедничко со нашата вистинска Македонија , бил Хрват, а подоцна заминал во Далмација, каде станал водач на далматинските Хрвати (Constantine Porphyrogenitus, De Administrando Imperio, edited by G. Moravcsik and translated into English by R. J. H. Jenkins (Budapest, 1949), pp. 146 ff.).  Дури и хрватската историографија тврди дека селото Арвати во Преспа е основано од Хрвати, при словенизирањето на Македонија (M. Vasmer. "Die Slawen in Griechenland." Abhandlungen der Preussischen Akademie der Wissenschaften. Phil.-hist. Kl. No. 12. (Berlin, 1941), p. 123, 127, 175.). Поп Дукљанин, авторот на најпознатото словенско дело „Царството на Словените“ од 12 век вели дека цел Илирик до Валона во денешна Албанија е населен со црвени (јужни) Хрвати (Извор: POP DUKLJANIN, 9, according to Codex Vat. lat. 6958, fol. 57r in the Vatican archives / P. Lessiak, op. cit., p. 84 ff.,   понатаму види кај AMARI-SCHIAPAELLI, стр. 90, 108 / ). Цела денешна западна Македонија и западна егејска Македонија припаѓаа на Илирик, па попот Дукљанин смета дека западните Македонци се Хрвати.  Не само Поп Дукљнин, туку и современата хрватска историја смета дека заедно со македонските словени, доаѓале и хрвати, кои го запоседнале цел Илирик! (V. Mošin, op. cit., p. 43, 54. / L Hauptmann, "Albanija, Povijest," Hrvatska Enciklopedija (Zagreb), vol. I (1941), p. 177-79).

            Но, дали се точни тврдењата на бугарската историографија дека настанало мешање на вистинските туркобугари со Словените? Историјата вели дека немало мешање на правите Бугари (турки) со Антите (Словените) од Бугарија, освен со Антите од Добруџа, за што постојат многу докази како посебен фолклор, посебни народни песни, ора, игри. Всушност, само во Добруџа и источна Тракија покрај црноморието се населиле правите Бугари (турки) (Иранобългарите са заселили най-много във Мултения, Влахия, Добруджа, Североизточна България, около градовете Сяр, Битоля и Берат, но и на други места по граничните валове и ключови градове). По отоманската окупација на Бугарија во 14 век, правите Бугари поради културната, етничката и јазичната сличноста со  турците селџуци, масовно преминуваат во ислам и целосно се претопуваат во Турци (това са фантазии на историчара). Така, денешните милион турци во Бугарија и оние уште толку насилно преселени "Турци" од Бугарија во Турција за времето на Тодор Живков, се оригиналните Бугари, наследниците на Хан Аспарух. Но, дел од вистинските Бугари (турки) не се исламизирал и денеска уште ги носат своите турски карактеристики- тоа се Гагаузите. Името Гагауз доаѓа од изворните бугарски (турки) зборови гаг-гуг што значи никако; имено, кога мнозинството вистински Бугари (турки) преминувале во 14 век во верата на своите побројни и посилни турки браќа, Селџуците, имало Бугари кои се опирале на исламизацијата со зборовите НИКАКО, па тој збор Гаг-Гуг станал синоним за вистинските Бугари кои останале доследни на христијанството (това са волни фантазии: в XI-ти век се оформя единна българска народност, която населява територията на днешна България и историческите области Добруджа, Влахия, Македония, Косово и района на Белград до Браничево. От това време до появата на турците никакви особени вътрешни етнически групи, различни от основното българско население не са отбелязани. През турско време от българската народност се отделят езиково гагаузите и религиозно помаците. През сръбско време се отделят и македонстващите, сред които е и историчара).
        Гагаузите се туркомонголски народ, припадници на жолтата раса, со изразити монголски особини (това са лъжи и глупости - гагаузите са българи, които през времето на османското владичество са възприели турския език, но са запазили всички други черти на българската народност: българско самосъзнание, музика, религия, обичаи, носия, имена и др.). Јазикот кој го говорат припаѓа на турки јазиците, а го нарекуваат туркче или гагаузче (Регионални и етнокултурни български общности зад граница, "Аспекти на етно-културната ситуация", Изд. Асоциация АКСЕС - София, София 2000, стр. 117-176). Гагаускиот јазик е јазикот на вистинските Бугари, оние на Хан Аспарух кој ги донел во денешна Добруџа. Гагаузите потекнуваат од Добруџа, Варна и источна Тракија, токму онаму кај што се населиле правите Бугари, турките. Денеска, историчарите од од Бугарија, за да ја одбранат својата хипотеза дека се мешавина на Буагри и Словени, одат дотаму дека Гагаузите се остатоци на Куманите и Печенезите, но во местата на Гагаузите, Варна, источна Тракија и Добруџа се населиле правите Бугари. Културата на Гагаузите е иста со онаа на добруџанските славенофони Бугари, така што можеме да речеме дека мешање на Бугари и Анти (Словени) имало само во Добруџа. Танците и народните песни, како и целиот фолклор на Гагаузите се идентични со Бугарите од Добруџа (Коларова 1998, објавено во Регионални и етнокултурни български общности зад граница, "Аспекти на етно-културната ситуация", Изд. Асоциация АКСЕС - София, София 2000, стр. 117-176).       
            Гагаузите т.е. Бугарите, како сите христијани во Отоманската Империја биле изложени на притисоци за исламизација од нивните отомански браќа, па многу од Гагаузите заедно со словенофонски браќа Бугари од Добруџа, по руско-турските војни од 18 век, се селат во Бесарабија, денешна Украина и Молдавија- руски територии до 1918 г., а подоцна советски. Интересно е што Гагаузите се сметаат за чисти Бугари т.е. прави. Иселените Гагаузи во руската империја до крајот на 19 век, секогаш од страна на официјална Русија се опишувани како Бугари по народност  (Скальковский 1836-1838; 1848, Бугньон 1853: 198, Свиньин 1867: 175, Могилянский 1913: 85).   Русите, за прв пат ги разграничуваат словенофоните Бугари од Добруџа (мешавина ан турките Бугари и Антите) и Гагаузите во средината на 19 век  (Кепен 1850: 196; 1852: 40; 1861: 62, Каранастас-Радова 2001: 23). Во тој период, царска Русија се стреми да создаде руска марионета, вештачка држава Бугарија и нова словенска нација Бугари, од различните словенски племиња кои живееја на територијата на денешна Бугарија. За таа цел, Русите мораа да ги тргнат вистинските Бугари, да им го замрат името, па затоа ги нарекуваа Гагаузи, а вистинските Бугари во Болгаростан (руска колонија) почнаа да ги нарекуваат Татари и  го променија името на нивната држава од Болгаростан во Татарстан. Едноставно, мораше да се скрие вистината дека вистинските Бугари се турки народ, азијатомонголски. Сепак, Гагаузите и во 20 век се декларирале по руските пописи како Бугари (Державин 1937: 87), односно како преселници од Бугарија во Русија, со своето вистински национално име (Державин 1914: 13). Гагаузите како најблиски на себе ги сметаат Турците и бесарабските-добруџанските словенофони Бугари (мешани Анто(словени)-Бугари (турки)) и најчесто се среќаваат бракови меѓу нив добруџанските словенофони Бугари (Регионални и етнокултурни български общности зад граница, "Аспекти на етно-културната ситуация", Изд. Асоциация АКСЕС - София, София 2000, стр. 117-176). (действително, въпреки че са преминали от български на турски език, гагаузите продължават да се смятат за българи. През Първата Балканска война 1912-13 г в българската армия е имало един Варненски Причерноморски полк, съставен изцяло от гагаузи, който се е сражавал срещу турската армия в Източна Тракия.)    

        Евлија Челеби кој ја посетил североисточна Бугарија во 1651 г., територијата населена во 6 век со туркоБугари, вели дека е посебна област- (Гага) Узка Милет и вели дека таму луѓето носат татарска носија и се од татарско потекло; протоБугарите се Узи. Челебија,  цела Добруџа ја представува како населена со турко-татарски народ, или мешавина од словено-татари. За Силистра вели дека е град на Татари, а за потсетување Силистра е центарот на средновековната бугарска црква. Освен Татари, Челеби вели дека во Добруџа има и Читаци- мешавина на Татари (прави Бугари, Челеби ги нарекува така поради правите Бугари од Болгаростан-Татарстан), Словени, Власи и Молдавци. Жените биле заблудени, но христијани, а ја населувале целата област на Добрич. Понатаму зборува за Делиорманци, исламизирани прави Бугари, кои не биле Османци, иако И тие како И останатите жители на Узка-Милет говореле турки јазик, различен од турскиот (османскиот) (“ЗА ГАГАУЗИТЕ” А. И. Манов., Музејна Библиотека, Варна). (тук има много лъжа - Евлия Челеби не е виждал татари в Добруджа, защото те се появят там чак след Кримската война. Освен това Евлия Челеби е казвал това, което всички знаят - че читаците са потурчени българи-християни, а не че са прабългари. Понятието прабългари се появява 300 години по-късно.)
            Топонимите во североисточна Бугарија, исто така се чисто Турски како:  с. Узлар, (уз-лар = узите), Хорозлар, Азаплар, Герзалар, Сонгулар, Сиахлар, Каспичан (едно од бугарските племиња), Кочулар, Дураклар, Гейкчилер итн (топонимите в цялата Османска империя са били предимно турски и персийски, или местни турцизирани, например Константинополис - Истамбул; Анкира-Анкара, Анатоли-Анадол, Русе-Русчук и пр.). Бугарската официјална историја ги признава Гагаузите за најстари Бугари, дел од бугарската нација, но и туркобугарите од Бугаростан, Чувашија, руските степи итн. (Брошурка “БЪЛГАРИТЕ ИЗВЪН РЕПУБЛИКА БЪЛГАРИЯ’’ Пламен Павлов, председател на Агенцията за българите в чужбина (август 1998 - март 2002 г., објавено од ВМРО Русе)).
            Значи, бугарската историографија е сосема збунета и дава погрешна слика за денешните словенобугари. Имено, денешните "Бугари" не се етнички Бугари, туку географски Бугари, со исклучок на добруџанските Бугари (старото българско население на Добруджа е почти унищожено и прогонено от нашествията на печенези, кумани, татари и турци. Днешното население на Североизточна България са предимно преселници от Балкана и Тракия, но има и малко преселници от други краища, включително и от Македония). Ако денеска се задржале вистинските Бугари на хан Аспарух, со свои традиции и фолклор, го задржиле својот турки јазик, вистинскиот бугарски јазик, испаѓаат ступидни (от англ. stupid = глупав) тврдењата на "Бугарите" дека Македонците се Бугари. Па во Македонија нема ниту Гагаузи, ниту православни туркофонични племиња или православни Турци (защото в Македония е имало малко турски колонисти от Мала Азия, но в Добруджа е имало доста). Уште повеќе смешни се тврдењата дека јазикот на Св. Кирил и Методиј се бугарски, кога во 855 г., годината на создавањето на словенската азбука, Бугарите говореле турки јазик (говорили на няколко ирански езика), истиот кој денеска го говорат нивните наследници. Прашањето е дали постои воопшто бугарски словенски јазик, кога се знае дека вистински бугарски јазик, оној туркиот на Гагаузите, Чувашите  и Болгаростанците-Татарстанците е се уште жив.

        Инаку, денешниве Македонци  да имале Бугарско потекло, тие денеска ќе беа туркомонголски народ од жолтата раса, со коси очи и ќе збореа бугарски - турски јазик (не, щяха да бъдат иранци и да говорят ирански език; между другото прабългарите - иранци са причина за отпадането на падежите, появата на задпоставен определителен член и звука "Ъ" в езика на българите), оној кој се говори и денеска меѓу вистинските бугари во Чувашија и Татарстан; во таков случај, немаше средновековните македонски книшни дела како „Панонските Легенди“, разните житија на македонските светци да зборат за народот словенски, ами за народ бугарски, немаше да пишуваат словенски, ами турски, како вистинските бугари во Татарстан и Чувашија (езикът говорен в Татарстан е наложен там от Чингиз хан - XIII-ти век. Дотогава местното българско население говори на ирански език).
        Да се навратиме на етногенезата на Македонците. Македонскиот народ почнува да се оформува како посебен етникум уште во раното средновековие од два носечки столба: античкото домородно македонско население (то е елинизирано още в II-ри век пр. н.е.) и од Словените, со нивна фузија (англ. fusiоn = топене, сливане) во еден етнос. Првите византиски документи, македонските Словени ги опишуваат како народ кој е домороден, а не доселен во Македонија (този историчар си противоречи, нали в началото на този разказ посочи от къде идват антите и склавините!). Еден од најстарите историски извори за македонските Словени е „Животот на Св. Димитрија Солунски“ од 6-от век, каде македонските племиња се прикажани како имаат свои кнежевства, потчинети на византискиот Император и своја локална самоуправа на чело со жупани „Evocatis ex tota provincia principibus (жупани) conventum habuit“; извор:Livius XLV. 29. Од истиот извор дознаваме и кои се најголемите словениски племиња „Sclavenorum gens numero infinito ex Dragobitas, Sagodatis, Belegeretis, Baenitis, Berzitis, reliquisque, quae primum uno ex ligno naves praeparare diciderant“ т.е. Драговити, Сагудати, Велегезити, Бенити, Брсјаци... (Сагудати, Бърсяци - това са най-вероятно прабългарски ирански племена: согди и берсили).
            Нема апсолутно никаков устен или пишан историски извор, дека античките Македонци мигрирале од Македонија или не дај боже пропаднале во земја, исчезнале. (напротив - има и то много: поради нашествията на склавини, авари и кутригури цялото елинизирано и латинизирано антично население на север и юг от Балкана и от Македония е унищожено или бяга в Цариград и Солун. Населението от Македония бяга предимно в и около Цариград, затова тази област от VII-ми до XIV-ти век се нарича област Македония!) Напротив, нивната крв тече во современите Македонци, било тие тоа да го сакаат или не (повечето от тази кръв тече в жилите на съвременните гърци). Најдобар пример како да го обајсниме словенизирањето и опстојувањето на античките Македонци е, Романија. Тековнава историја не учи дека Словените (склавините) неколку стотици години живееле зад Карпатите и зад Дунав (заедно с прабългарите), на територијата на денешна Романија; но, Романците- наследници на Даките не изумреле, туку уште се живи и живеат во Романија (това твърдение е много неясно и проблематично. Днешните румънци не се смятат за наследници на античните даки, а на римляните, защото говорят език близък до латинския. Поначало не е ясно кой кого е претопил - даките римляните или римляните даките. Поради това днешните румънци смятат за национален герой римския император Траян (98-117), който в 101 г. победил обединените сили на гети, даки, скито-сармати (прабългари) и германци и завладява Дакия). Така и античките Македонци опстанале, па поради заедничката религија, а со тоа и култура на античкито домородно македонско население и словените, настанала фузирање во еден етникум. Доказ за тоа е и Солун, градот кој беше најголемо византиско упориште, но целосно словенизиран, каде сите негови жители збореле чисто словенски. Во најстарото „Житие на Св. Методиј“ од 9от век целосно се пренесени зборовите на Михаил Трети (византиски император) упатени до Светите Браќа Солунски: „...вие сте Солуњани, а сите Солуњани чисто словенски зборуваат”.
            Византискиот Император, Константин Порфиногенет вели: „цела Македонија и скоро цел Пелопонез се словенизирани“ (Ibid; p.86). Значи, денешните Хелени, можат да полагаат право на континуитет со античките Хелени како и денешниве Македонци со античките Македонци. Историските факти велат дека и цела Елада била словенизирана со исти словенски племиња како и македонските. Само во источен Хелас (денеска погрешно го нарекуваме Грција) останале џепови со автохтоно грчко-ромејско население (Macedonia and Greece - The Struggle to Define a New Balkan Nation, John Shea, McFarland and Company Inc., North Carolina, 1997; p.86 ). Не само Хелада, туку и Епир и Тесалија во 8от век биле целосно словенизирани (Strabonos Epithomatus 8 век, C. Muller, Geographi graeci minores, Paris 1882, p.574). Имаме запис дека само грците од Елада поради аварословенските напади, се иселиле од Хелада (Пелопонес) на блиските острови (On the Chronicle of Nonemvasia see Charanis, op. cit., pp. 147 ff.), а на нивно место се населуваат словени; баш тие, денешните „Хелени“ полагаат право на континуитет со античките Хелени, а нас Македонците на прават чисти Словени!
        Можеме да кажеме дека Македонците имале први своја држава, со оформен етникум, народ. Веќе во втората деценија 7от век, во Македонија имаме создавање на  државна формација, составена од обединетите македонски склавинии, кои дури имале и свој крал (рекс) Хатсон (Хацон - вожд на склавинско племе) на чело на државата (Mirac.,II ,p.1325-1333). За жал, Византијците го убиваат Хатсон и македонската држава без лидер пропаѓа. Педесет години подоцна, во 70те години од 7от век, македонските склавинии прават нов обид за обединување т.е. форирање на држава; овој пат, крал (рекс) на обединетите македонски склавении е Пребонд (Пребънд - вожд на склавинско племе; имената Хацон и Пребънд нямат славянска етимология; внушението че те са царе или рексове на държави са сладки сънища), но пак Византија го уништува Пребонда и Македонија потпаѓа под Византиска т.е. Ромејска власт (Извор: "Mirac., II, p.1325-1333. / “Mirac.,",II,p.4, Tougard, p.148-176). Во 9 век хрониката на Теофанес Конфесор спомнува посебна држава „Склавиниа“ во периодот 657-658 г. на просторот на етничка Македонија (Theophanes, Chronographia, edited by Carolus de Boor (Leipzig, 1883), I, стр. 347). Тогаш имаме постоење на посебна словенска држава на територијата на Македонија, но во 658 г. византискиот император Констанс Втори ја уништува Склавинија и пак хрониката на Теофанес Конфесор потоа спомнува само склавинии, но не и држава Склавинија  (Ibid., I, 486).  Како што гледаме, во исто време кога се формира државата на турските Бугари, се формира и македонска држава, која е со компактен единствен етникум, за разлика од хеторегената етничка слика во бугарската држава, со азијатски и мноштво европски етникуми (склавиниите са няколко територии в Западните Балкани, част от европейската територия на Византия, с известна самостоятелност).
            Македонија е лулката на словенската писменост и култура, земјата на словенскиот Ерусалим- Охрид, земјата каде што настанале првите букви и книжевни дела на старомакедонски јазик, јазикот кој стана основа на сите словенски јазици и до ден денешен се служи по православните храмови низ словенските земји, од Македонија па се до рускиот далечен исток, во Азија. (ето затова вие никога няма да имате приятели защото сте крадци - крадете от нас, от гърците, даже от албанците и сърбите) Од словенската книжнина за Македонија од средниот век, дознаваме многу детали за етникумот кој ја населувал Македонија. Иако нашиот источен сосед упорно тврди дека Македонците се „Бугари“ од средниот век, пишаните историски извори од средновековните Македонци тоа го отфрлаат. Не постои ниту еден Македонец во средниот век кој се декларирал како Бугарин или пак како Србин. Во  “Пофалното Слово за Св. Кирил”, за кое кое се мисли дека е напишано од самиот Св. Климент, стои дека народот кој ја населувал Македонија е словенски или како што таму стои: „многуплодниот народ словенски“ (Извор: „Пофално Слово за Св. Кирил“, Панонски Легенди од Црноризец Храбар, крај на 9ти или почеток на 10ти век). Црноризец Храбар во истите Панонски Легенди, во “Житието Методиево” вели дека „сите солунчани чисто словенски зборуваат“. Во Житието на Св. Наум Охридски, напишано по смртта на Св Наум, од перото на анонимен ученик на Св Климент, во 10от век, пак се зборува само за Словени (естествено, словени значи християни) и за никоја друга народност во Македонија (словени не значи народност, а конфесия). Бугарската историја не се повлекува од квазитеоријата дека Македонците веќе во 10от век биле Бугари. Подоцна, Македонците не би можеле да станат Бугари оти потпаѓаат под византиска власт во почетокот на 11от век, а подоцна под српска. Но, како што гледаме во тоа време Македонците не биле Бугари, напротив, бугарското име македонските писатели не го спомнуваат.
        Уште еден важен историски факт е тоа што Македонците во 10от век имале и своја посебна црковна организација, во времето кога Бугарите веќе имаат оформена бугарска канонски призната Црква, и покрај тоа што северна и центрлна Македонија биле окупирана од бугарската држава. Во Житието на Св. Наум Охридски се зборува за „епископ Словенски“ Марко, четврт епископ на Словените од Девол, што јасно кажува дека средновековните Македонци имале религиска автономија, како посебен етникум во рамките на средновековна Бугарија од 10от век (Извор: „Житието на Св. Наум Охридски“, „Спомен за нашиот преподобен отец Наум“, 10 век, Охрид). Да биле средновековните Македонците потчинети на бугарската или ромејската црква, тогаш, би биле покорни на бугарскиот преславски или ромејскиот константинополски патријарх, и нив би ги славиле и спомнувале по пишаните документи.(Българите са покръстени от Борис, който създава три религиозни центъра там където живеят много прабългари - в Преслав, Девол и някъде във Влашко. Княз Борис изпраща Климент в Девол и сменя местния управител с нов, за да му помага в работата. Там строят много църкви, обучават младежите на християнска (словенска) писменост. В дълбоката си старост Климент се премества от Девол в Охрид. В Преслав се създава т.н. кирилица, която измества глаголицата, въпреки съпротивата на Климент и неговите ученици. )
            Впрочем, во целата средновековната книжнина од Македонија никогаш не се спомнуваат верски лидери од соседните народи, како бугарските или византиските патријарси, но се спомнуваат само државните лидери на окупаторите на македонската земја, бугарскиот и византискиот император. Сите средновековни автори од Македонија, обично, своето пишано дело го завршуваат со годината,  името на политичкиот и верскиот лидер (по духовната традиција се пишува и името на нивниот верски пастир) кога е завршено делото или пак настанот што е опишан; како нивен верски пастир секогаш се опишани охридските словенски епископи. Се забележува прифаќањето на световната (светската) власт на окупаторските сили, но не и на дyховната власт и некаква верска автономија која се уште не е доволно истражена.

Други статии: http://protobulgarians.com